No więc (będę zaczynać zdania od „no więc”, bo tak już mam, kropka). Czy tylko mnie śmieszą zdania typu: siedzą dwa gołębie na parapecie, jeden grucha, drugi jabłko? Albo: wąż mówi do krowy „Ssssspierdzielaj!”, a krowa na to „A muuuuuszę?”. Wysokich lotów to nie jest (tu następuje mój niekontrolowany potok hahów i hehów). Nu.

Chociaż trzeba też przyznać, że dyskretne złośliwości, niedomówienia, zawoalowany cynizm zmuszający do pogłówkowania – też mają coś w sobie. Mózgownica musi przejść w tryb ON.
Na przykład: dlaczego Polacy nie latają w kosmos?

(Chwila ciszy.. zgadujcie!)

Bo poodkręcaliby koła z Wielkiego Wozu!

Uhm, może to był zły przykład, ale tylko taki wpadł mi do głowy (złośliwi powiedzą, że mój mózg nie zbudził się ze stanu spoczynku, odpowiadam: bleee).

Dobra, to na koniec końców jeszcze jeden, który lubię. Klasyka w kolorze blond (lub bląd.. ąę).

Przesądna blondynka mówi do swojej przyjaciółki:
- Wyobraź sobie, że rano spadł mi talerz! Boję się, że to może zaszkodzić dziecku, które w sobie noszę.
- Eee, głupia! W zabobony wierzysz? Dwa miesiące przed moim urodzeniem, mama rozbiła płytę gramofonową i nic mi nie jest… nic mi nie jest… nic mi nie jest…

Jeżeli znacie jakieś śmieszne dżingle (Waszym zdaniem), to się podzielcie… to się podzielcie… to się podzielcie…

PS. Mamo, Ty też rozwaliłaś gramofon?!

1. Krystyna z Białki Tatrzańskiej pyta:

„Skąd się wzięły smerfy?”

Bardzo trafne pytanie, Krysiu. Wbrew krążącym plotkom, Papa Smerf nie jest ojcem pozostałych. Matką też nie. Akt prokreacji również jest dla smerfów czymś abstrakcyjnym. Odpowiedź brzmi więc: pojawiają się one, w postaci ciała smerfnego, na szczytach gór podczas drugiej pełni Księżyca (tego samego miesiąca) – czyli po prostu „once in a blue moon” (bałdzo rzadko).

2. Klaus z Zagłębia Ruhry ma następujące wątpliwości:

„Jakim cudem w Wiosce Smerfów jest tylko jedna kobieta? I jak ona się tam znalazła? Mein Gott!”

Uwaga! Smerfetka nie jest jedyną kobietą. Poza nią jest jeszcze Sasetka i Niania (chociaż faktem jest, że blondina była pierwsza). Przejdźmy do rzeczy. Smerfetka została stworzona, a nie zrodzona. Jej twórcami był zarówno Gargamel, jak i Papa Smerf. Prześledźmy proces powołania do życia kobiety „w czepku stworzonej”.

W skrócie: na początku był chaos, później chaosu na chwilę nie było, po czym znowu się pojawił. Generalnie Gargamel chciał namieszać smerfom w głowach i zrobić powtórkę z wojny trojańskiej. Najlepszym sposobem było stworzenie kobiety…

… ale plan z leksza nie wypalił. Zamiast super-laski powstał babiszon, nieco przypominający naszą prezydentową. Babo-ten-chłop, nie znał obyczajów panujących w wiosce, przez co często popełniał faux-pax (brzmi znajomo?). Jak łatwo się domyślić, nie przysparzało to Smerfetce przyjaciół, a wręcz przeciwnie. Popadła w depresję.

Dobry Papa, żeby przywrócić jej dobre samopoczucie, zainwestował w „plastyczną smerfację” i … koczkodan zamienił się w blond-wampa, którego znamy. Dorzucił jeszcze szczyptę inteligencji, żeby dziewczę nie motało za bardzo w niebieskim kolektywnym społeczeństwie.

Juu huu.

3. Johna z Chicago, Illinois (USA) męczy taka sprawa:

„WTF! (czyli Witajcie Towarzysze-Forumowicze – przyp. aut.) Co to być Smerfiątko?”

(Trzy odkaszlnięcia).
Dear John, Smerfiątko to najmłodszy (i tym samym najmniejszy) smerf z rodziny smerfowatych, żyjący pośród smerfów.
Nikt nie wie, czy to on czy ona, ale wszyscy wiedzą, że przyniósł je bocian. Skąd przyniósł? Podobnie, jak w sprawie płci, nikt nic nie wie.

(…)

Hmm. Pytanie dodatkowe, tym razem ode mnie – jaki ustrój polityczny przypomina wam to, co mogliśmy zobaczyć w kreskówce? Wiecie, posłuszeństwo bezwarunkowe i praca w cieniu czerwonego czepca wodza.

Korytarz główny, podziemny i ciemny. Ale się rymło.

Czerwona farba na drzwiach wcale nie znaczy, że kogoś tam zaciukano (ach, ta śląska gwara). To tylko element dekoracyjny. Tak.

Wpadła bomba do piwnicy, napisała na tablicy. Bomba w kształcie rury, albo rura w kształcie bomby. Jak kto woli.

A to właśnie twór potomków Tekli, Freda (wtajemniczeni wiedzą, o kogo chozzzi). W sumie, to chciałam pokazać, jak nisko wisi sufit (jest zawieszony.. w stronie biernej). Ręki praktycznie wyprostować nie ma możności.

Skrzat piwniczny w sosie własnym. Takie osobniki kradną nam powidła i kompoty. Trutka na szczury na nie nie działa.

To tyle, jeżeli chodzi o mój prywatny underground.

PS.

Ups. Zapomniałabym o hamerykańskiej nam pomocy. UNNRA zawitała również u nas. Do góry nogami.. czy tam kartami.

Snowflakes, które kept falling on my head, spowodowały, że mam do szacownej publiki pytanie: Co jest lepsze, lub gorsze? (Zależy od poziomu optysemizmu w organizmie).

Ekhem.. Więc lepiej/gorzej jest?

a) Mieć marzenia i nie osiągnąć nic.
b) Nie osiągnąć nic i mieć marzenia.
c) Nie mieć marzeń i osiągnąć wszystko.
d) Osiągnąć wszystko i nie mieć marzeń.

Okejo, teraz coś z innej beczki. Postanowiłam zabawić się w reżysera (reżyserkę?) i planuję zmontować jakieś filmo. Tak się składa, że działam też na innej stronie i tam umieszczę mój produkt końcowy. Tajemnicą jest, jaka to strona (łatwo na to wpaść, jeżeli choć trochę się mię zna, albo choć trochę zna się ynternet). Jeżeli ktoś mi zada pytanie „Ale.. yyy.. co?”, to grzecznie odpowiem „Jajco”. Kindersztuba przez duże ka. Większe niż model forda.

A u Was życie jak Madrycie, czy raczej marnie, jak w Warnie?

Rzecz dzieje się w lokalnym sklepiku.

W rolach głównych:

Asystent szopa (aka As) – chłopak młody i niezaznajomiony z konsumencko-branżowymi terminami.
Ja (aka Ja) – klientka, o sprecyzowanych poglądach, polująca na towar o uroczej nazwie, niekoniecznie z najwyższej półki.

Ja: Poproszę jogurt o smaku panna cotta.
As: Kota?
Ja: Tak, ten z białą babką na etykiecie.
As: Ale o co Pani chodzi?

Następnym razem wydrukuję obrazek z netu, przykleję sobie na czoło i nie będzie wątpliwości, o co Pani loto.
A oto panna cotta, która została owocem Jogobelli:

Akt drugi, scena pierwsza

Hajpermarket real,- – pasaż, punt gastronomiczny o nazwie Gorący Kurczak z Rożna. Wybór większy niż tylko opalone kuraki.

Występują:

Pani z nożem na przedzie (aka Pznnp) – istota w fartuchu pokrytym czerwonymi smugami (keczap pewnie, a nie ostatnie tchnienia cziksów chlastanych na zapleczu).
Ja (aka Ja) – osoba wielce zaintrygowana czarną parującą mazią, wydzielającą cebulowe wyziewy.

Ja: Przepraszam, czy na tej patelni, to jest kaszanka?
Pznnp: Nie, to gyros.
Ja: A, to dziękuję.

W takim razie pytam: dlaczego od zawsze wmawiano mi, że gyros wygląda tak:

Prawda jest taka, że tylko na pochyłe drzewo, zdrowe świnie skaczą. Tamta, widocznie, skoczyła na sekwoję, albo była nie-halo.

Enjoy!

Tylko szaaa. To będzie nasz sekret. OK?

A teraz, proponuję przejrzeć powyższą notkę jeszcze raz, czytając co czwarty wyraz. Zaczynając od pierwszego. Abrakadabra.

Oto protoplaści legendarnego zespołu The Beatles. Najwyższy – John Lennon z żółtą kaczuszką siedzącą na pudle (symbol pokoju – przyp. aut.). Obok – Paul McCartney w drewnianym gorsecie, z tęczową ramienią na gitarze. Oraz najmniej rzucający się w oczy Ringo Starr w pozie a’la Trinity z Matrixa. Dla ciekawskich: George’a Harrisona nie ma. George poszedł napalić w piecu.

To ptak! To samolot! Nie! To Adam Małysz skradziony z Cepelii. Cena wywoławcza rzeźby na allegro – 2000 PLN.

Botek Klekotek. Podczas lotu Afryka – Świnoujście, zatrzymał się w Tychach przy ulicy Sienkiewicza, aby rozprostować skrzydła i … został podstępem pojmany w niewolę. Osiedlowa rada myśli o powołaniu do życia Frontu Wyzwolenia Bocianów Ogrodowych. Wszak z krasnalami się udało.

Donald i Rumcajs przy jednym stali murze, Rumcajs na dole, Donald na górze. Rumcajsowi towarzyszy pierworodny syn – Cypisek, pies Huckleberry i zielony cyklop. Obok Donalda pręży się półnaga syrena. Bez komentarza.

Wiatrak w stylu pop-art. Myszce Miki sukienka kolor puściła. Do końca nie wiadomo, czy to wina zmiennej pogody, czy celowe działanie artysty. W każdym razie, efekt „niedbałości artystycznej” został osiągnięty. Należy pamiętać, że to bardzo modne w dzisiejszych czasach.

I na deser: opiewana w pieśniach patriotycznych armata, zainspirowana rurą kanalizacyjną. Skierowana na południe. Prawdopodobnie mierzy w Czechów.

Norrrmalnie oszaleć można.

Od razu tłumaczę, że jakość tego zdjęcia nie jest simply the best. A to z powodów następujących:

a) zdjęcie zrobione komórką telefonu aparatowego, który produkuje także pralki i suszarki (najwyższej jakości, ma się rozumieć);
b) z podekscytowania, ręka mi drżała (fotkę cyknęłam 3 razy, ręka tyle samo razy zadrżała);
c) lama jestem i nie umiem robić zdjęć.

Już wyjaśniam, co ten twór zdjęciopodobny przedstawia. Więc jest to auto marki Lay’s, model Iveco, na mazowieckich blachach (Grodzisk, jeżeli wierzyć guglom). Nu, ale nam nie chodzi o sroły-pierdoły, tylko o sensację. Owa żółta tabliczka po lewej prawie-dolnej przedstawia napis: „Czy jadę bezpiecznie? Jeżeli NIE – zadzwoń” (… a wylecę z pracy – powinno być dopisane).
Swoją drogą, jestem ciekawa, co znaczy ta biała liczba 32 na czarnym tle. Czyżby szef tego pana aż 32 razy odbierał telefon w sprawie swojego frito-laya?

No nic, kręci mnie robienie zdjęć z ukrycia, więc jutro zakładam pończochę na głowę, biorę mój idioten-kamera i o świcie zakradam się do ogrodu sąsiada-oszołoma, co to przed domem armaty hoduje.

Stay tuned, bedą foty.